Shupidity 101
Walang pera, pero naka-smile pa rin.
10.01.2008
22 °C
Share ko lang...
Alam niyo bang last night, wala kameng kapera-pera ng asawa ko? As in P30.00 na lang. Syempre, mej napraning atashi. Nagising ako, alas onse ng gabi at gutom. Wala na kaming potable water, may rice na tira from agahan, at tulog na tulog si Mareng (pseudonym ng asawa atashi). Naghintay pa ako ng ilang oras sakaling magising ang asawa kez, pero wiz, wizel siya nagising.
Chi-neck ko ang wallet kez at wallet niya, at P30.00 lang talaga ang pera namen. Sabi niya, may P500.00 daw kaming makukuha that night from his friend. But wizel reply and bilatsi niyang friend.
So I said, I need to be resourceful myself. Naguguluhan ako kung water ba ang ibibili ko sa okani or ulam? Hmm... hanggang sa tinodo ko na ang pagtitipidness, hinalukay ko ang aming maliit na food keeper and I found 2 zham-pongs. Then I recalled, sa probinsya inuulam ko ang noodles, so I said gagawin kong ulam ang zham-pong. So, nagpakulo ako ng water using our Black and Decker rice cooker, at dinamihan ko na para mainon namin. Solve.
I decided to text some friends, I texted a few but only one replied. Wala din daw siyang pera. The others, didn't at all care to reply. So, I texted my mom, I said babayaran ko ng 5 folds at sa awa ng Diyos pinadalhan niya ako ng pera through LBC. And I got the money in the morning.
Yong asawa ko sosyal, bumili siya ng coke out of the P30.00 kasi daw walang tubig, dalawang tuyo at isang tinapa (smoked fish) for our breakfast. At ang kanin, yong tira from yesterday's breakfast pa din. Bengga di ba?
The best part? I didn't panic at all. Knowing the friends, at least the friends I know are my friends, I feel secured, and seeing my baby with me, I feel even more secured. A big difference from being strangled in your addict world than living in the normi world. And, indeed, a big difference LOVE can do.

Posted by parteeboi 3:30 AM Archived in Gay Travel








Sheeeet! Ang sweet ng parents ko.

che!
09.01.2008 by callboi